کفش رانینگ یا کفش کوهنوردی؟ و کِی ساق‌بلند لازم است

از بیرون شبیه هم‌اند و قیمتشان هم گاهی نزدیک است. ولی سه چیز در آن‌ها عمداً متفاوت طراحی شده و همان سه چیز تعیین می‌کند کدام برای مسیرِ شما درست است.

سه تفاوتِ واقعی

سختیِ کف. کفشِ کوهنوردی کفِ سفت‌تری دارد تا وقتی روی سنگِ تیز پا می‌گذارید، کف تا نشود و فشار روی کفِ پا پخش شود. کفشِ رانینگ کفِ نرم‌تر و منعطف‌تری دارد چون قرار است پا در هر گام خم شود.

آج. آجِ کفشِ کوهنوردی عمیق‌تر و بازتر است تا در گِل و خاکِ سست چنگ بیندازد و گِل از لایش بیرون بیفتد. آجِ رانینگ ریزتر است و روی آسفالت و مسیرِ سفت بهتر می‌چسبد.

وزن. کفشِ کوهنوردیِ ساق‌بلند می‌تواند دو برابرِ یک کفشِ رانینگ وزن داشته باشد. هر صد گرم وزنِ اضافه روی پا، به اندازه‌ی حدود نیم کیلو در کوله انرژی می‌برد.

ساق‌بلند یا ساق‌کوتاه

باورِ رایج این است که ساقِ بلند مچ را از پیچ‌خوردگی نگه می‌دارد. واقعیت پیچیده‌تر است: ساقِ بلند دامنه‌ی حرکتِ مچ را کم می‌کند، که هم می‌تواند کمک کند و هم می‌تواند مچِ ضعیف را ضعیف‌تر نگه دارد.

قاعده‌ی عملی‌تر این است:

نمونه‌های امروزِ فهرست

• کفش رانینگ — کفش رانینگ کلمبیا مدل columbia C10 از ۱٬۹۸۳٬۷۵۰ تومان
• کفش کوهنوردی — کاور کفش و بوت گرانیت granite از ۲۸۰٬۰۰۰ تومان
• مردانه — صندل KEEN مردانه مدل Newport H2 از ۲٬۱۸۵٬۰۰۰ تومان
• زنانه — کفش کوهنوردی زنانه اسنوهاوک Snowhawk KS620499 از ۳٬۴۸۰٬۰۰۰ تومان

یک قاعده که هیچ‌وقت نشکنید

کفشِ نو را در سفرِ اول نپوشید. هر کفشِ کوهنوردیِ سفت، دستِ‌کم چند پیاده‌رویِ کوتاه لازم دارد تا با شکلِ پای شما جا بیفتد. تاولی که در روزِ اولِ یک سفرِ سه‌روزه می‌زند، کلِ سفر را تعیین می‌کند.

و اندازه را نیم شماره بزرگ‌تر بگیرید: در سرازیری، پا به جلو سر می‌خورد و ناخنِ شست به جلوی کفش می‌خورد.